• ورود کاربران
گوا

درباره گوا

گوا که با عباراتی مثل «مروارید شرق » و «بهشت گردشگری» شناخته می شود، در ساحل غربی هند و در کمربند ساحلی کونکان واقع شده است.


زیبایی خارق العاده و شکوه معماری معابد، کلیساها و خانه های آن، گوا را تبدیل به یکی از مقاصد تثبیت شده گردشگران در سرتاسر جهان نموده است اما گذشته از این موارد، گوا چیزی بیش از چند ساحل و دریاست. گوا در خود روحی دارد که به اعماق تاریخ، فرهنگ غنی و برخی از زیباترین مناظر طبیعی هند، وارد می شود. بیشتر مناطق دیدنی گوا در درون خاک این کشور، هم در داخل ساختمان هایش و هم در مناطق دور از نواحی ساحلی قرار دارد.افسانه هایی از اسطوره شناسی هندی، اعتقاد دارند که لرد پارشورام ، تجسمی بیرونی از لرد ویشو ، گوا را خلق کرده است.

 در طول قرون مختلف، سلسله های مختلفی بر گوا، حکمرانی کرده اند. راشتراکوتاس ، کادامباس ، سیلاهاراس ، چالوکیاس و مسلمانان بهمنی و از همه معروفتر، پرتغالی ها بر گوا حکومت کرده اند. دردسامبر 1961، ارتش هند گوا را از سلطه پرتغالی ها خارج کرد و گوا تبدیل به منطقه ای یکپارچه تحت حکومت دامان و دیو گردید. در 30 می 1987، گوا تبدیل به بیست و پنجمین ایالت جمهوری هند شد.


گوا که نقطه تقابل نژادها، ادیان و فرهنگ های مختلف از شرق و غرب بوده است، سبک زندگی متنوع و متفاوت با بقیه نقاط هند دارد. جوامع هندو و کاتولیک، اکثریت جمعیت آن را تشکیل داده ومسلمانان و سایر ادیان در اقلیت قرار دارند. تمام جوامع، احترام متقابلی به یکدیگر دارند و دیدگاه سکولار آنها، باعث تثبیت سنت دیرین و ناگسستنی توازن دینی شده است.طبیعت گرم و صبور اهالی گوا، به آنها این امکان را داده که مراسم سنتی دیگر ادیان مثل گانش چاتورثی ، دیوالی ، کریسمس، عید پاک و ... را جشن گرفته و به یک اندازه از آن لذت ببرند ایالت ماهاراشترا از شمال، و ایالت کارناتاکا از جنوب و شرق، گوا را دربر گرفته اند. سواحل گسترده دریای عرب در غرب گوا، خط ساحلی آن را تشکیل داده که شهرت گوا هم به خاطر همین ساحل هاست.


در مورد گوا

ترکول (تیراکول)، ماندووی ، زواری ، چاپورا ، سال و تالپونا ، رودخانه های مهمی هستند که در سرتاسر این ایالت جاری شده و آبراهه های داخلی شهر را تشکیل داده که بر زیبایی شهر افزوده اند. در این رودخانه ها در گذشته، عمده حمل و نقل سنگ آهن و منگنز به بندر مورموگو صورت می گرفته است. در امتداد مسیر ساحل، این آبراهه ها از مدخل ها، نهرها و خلیج ها، خط ساحلی شنی و پرنخل را می شکند که در پشت آن و در میان درختستان های نارگیل، دهکده های ماهیگیری قرار دارند.پاناجی (پانجیم) مرکز ایالت است که در کرانه رودخانه ماندووی واقع شده و واسکو ، مارگائو ، ماپوسا و پوندا ، شهرهای اصلی آن هستند. یک فرودگاه ملی/بین المللی در دابولیم در نزدیکی واسکو، به این شهر خدمات می دهد. یک شبکه حمل و نقل اتوبوسی درون شهری و بین شهری هم وجود دارد که نقش مهمی در جابه جایی افراد محلی و گردشگران در گوا و اطراف آن، ایفا می کند.

گستره عظیمی از کوهستان ساهیادری، به شما این اطمینان را خواهد داد که گوا، سرشار از منابع آبی است. در دریا و رودخانه ها، غذاهای دریایی مختلف اعم از میگو، ماهی اسقومری ، ساردین و خرچنگ دریایی است که بسیار مورد توجه اهالی و گردشگران است. در کنار زبان انگلیسی که در سراسر گوا تکلم می شود، زبانهای کونکانی و ماراتی نیز، زبانهای این ایالت هستند. زبان ملی هندو نیز در بیشتر نواحی پیرامون گوا، به راحتی فهمیده می شود. آشپزی گوایی، ترکیبی از تأثیرات مختلفی بوده است که مردم گوا می بایست در طول قرون مختلف، متحمل می شدند. غذای عمده مردم گوا، هم در بین هندوها و هم در بین کاتولیک ها ماهی و برنج است. برخلاف غذاهای مردم مسیحی، آشپزی هندوها، چندان تحت تأثیر سبک آشپزی پرتغالی ها قرار نگرفته است. از زمان ظهور هیپی ها در دهه 1960، گوا مقصد بسیاری از گردشگران داخلی و خارجی بوده است.

فصل گردشگری در گوا از اواخر سپتامبر آغاز شده و تا اوایل ماه مارس ادامه پیدا می کند. در این ماه آب و هوا معمولاً خشک و نسبتاً خنک است. پس از آن، هوا حوالی ماه مارس تا اواخر ماه ژوئن نسبتاً گرم شده، و در این مدت باران های موسمی هند در گوا سبب بارش های متوالی و طوفان های استوایی می شود. هرچند زیباترین فصل سال در گوا در همین مدت است و مناظر سبز در همه جا دیده می شود.گذشته از زیبایی های طبیعی، سواحل و غروب زیبای آفتاب، مسافرین عاشق ذات گرم، مهربان، آرام و دوستانه اهالی گوا می شوند. با تمام موارد گفته شده، اینجا جایی است که مردم می توانند بیش از هر نقطه دیگری بر روی کره زمین، آرامش داشته باشند.


برای مشاهده اندازه اصلی بر روی عکس کلیک کنید.




<< 1 >>